~*~Sakura Garden~*~[The Garden of Fantasy]

Title : This is a FAMIGLIA!

Author : O.H.R HuSTsU

Category : Romance

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!

Pairing : 8727 / 6927 / 1827 / XS / 10051 / 8059 / RD / LamboFuta

Rate : PG-15 > NC-18

Warning : Mpreg


Notice :

1. เรื่องนี้คนเขียนลำเอียงประแจอย่างตั้งใจ

2. สึนะเรื่องนี้เอาท์คาแรคเตอร์สุดกู่แต่มีสาเหตุ

3. อย่าหาสาระกับเรื่องนี้เพราะมันไม่มี

4. อย่าหาความสนุกจากเรื่องนี้เช่นกัน เพราะคนแต่งเองก็ไม่มั่นใจในฝีมือ

วันนี้น่านฟ้าอิตาลีโล่งโปร่งและแจ่มใส มีเมฆบ้างประปรายเพื่อบังแสงอาทิตย์จ้าในหน้าร้อนไม่ให้แรงเกินไปนัก เห็นแล้วช่างเป็นวันที่เหมาะกับงานมงคลอย่างหาที่ใดเปรียบ และเขาคงจะรู้สึกยินดีมากกว่านี้ถ้าไม่ต้องคอยยืนเกร็งฝืนยิ้มรับแขกที่มา กันไม่ขาดสาย ซึ่งจะโทษใครก็ไม่ได้ เพราะเขานั่นแหละเป็นคนเชิญบรรดาแขกเหรื่อเหล่านั้นในฐานะเจ้าภาพมาเอง


“รุ่นที่10 ไปพักก่อนเถอะครับ หน้าซีดมากเลย” สึนะหันไปมองมือขวาที่ไม่ว่าเปล่ายังประคองตัวเขาเหมือนกลัวว่าเขาพร้อมที่ จะเป็นลมได้ทุกเมื่อ
ร่างเล็กสั่นหน้าแล้วสูดหายใจลึก ๆ พยายามยืนให้มั่นคง

“ไม่เป็นไรหรอก โกคุเดระคุง เหลืออีกไม่กี่คนก็จะหมดแล้วล่ะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่เชื่อใจฉันหรอ” ยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายคลายกังวล แต่ก็ฝืดฝืนเต็มที่ เพราะตัวเองก็ยอมรับว่าถ้าไม่มีชายหนุ่มคอยประคอง เขาก็คงจะเซไปเหมือนกัน


ใช่... กับอีแค่ยืนคอยต้อนรับแขกมันคงไม่หนักหนาอะไรถ้าไม่มีเจ้าอาการมึนหัวนี่ หลายวันมานี้เขามักจะมีอาการวิงเวียนบ้าง บางวันก็เบื่ออาหาร บางวันก็กินไม่หยุด ดูแล้วใคร ๆ ก็มองออกว่าสภาพร่างกายไม่ปกติแต่ตนก็ไม่ยอมไปหาหมอ และบอกปัดไปว่าคงเพราะเหนื่อยจากการวิ่งวุ่นเตรียมงาน


“อ๊ะ ท่านรุ่นที่ 10!” อาการวูบแล่นขึ้นมาอีกครั้ง ครานี้เลยเซไปพิงคนประคองเข้าไปเต็ม ๆ “นี่มันไม่ใช่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ได้โปรดเข้าไปนั่งพักในโบสถ์เถอะครับ! แขกที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่มือขวาอย่างผมเถอะ!!”

“แต่ว่า......” เห็นท่าทีดึงดันของคนสนิทแล้วก็ต้องจำนน “งั้นฝากด้วยนะ”

“วางใจผมได้เลยครับ!”


สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินออกมา เหลือบมองกลับไปก็เห็นชายหนุ่มโบกมือมาให้หยอย ๆ แค่งานง่าย ๆ อย่างยืนต้อนรับแขกยังทำไม่ได้ ช่างไร้ประโยชน์ไม่สมเป็นหัวหน้ามาเฟียอันดังหนึ่งชะมัด แล้วอย่างนี้จะให้กลับเข้าไปพักที่โบสถ์เฉย ๆ คงได้เจอรีบอร์นด่าตาย
ขณะกำลังมองหาลู่ทางหลบอดีตอาจารย์พิเศษที่ได้กลายมาเป็นที่ปรึกษาของวองโกเล่ น้ำเสียงร่าเริงคุ้นหูก็ตะโกนเรียกมาแต่ไกล


“โอ้ สึนะ!”

“ยามาโมโตะคุง”

“ยังมึนหัวอยู่อีกหรอ สีหน้าไม่ดีเลย” ดูท่าว่าอาการเขาคงจะแย่เอามาก ๆ ใครก็ใครเลยพากันมาประคองอัตโนมัติ

“อืม ก็นิดหน่อยน่ะ แล้วฝั่งนั้นโอเคหรือยัง?”

“เพอร์เฟคเลยล่ะ” ยามาโมโตะยิ้มกว้าง ชายหนุ่มที่มักอารมณ์ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ววันนี้กลับยิ่งอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่

ก็วันมงคลทั้งที เป็นใครจะไม่ยินดี เขาเองก็อยากจะเต็มที่กับวันแสนสำคัญนี่เช่นกัน แต่อาการมึนหัวมันคอยรุมเร้าอยู่เรื่อย ๆ จบงานนี้เมื่อไหร่ คงต้องยอมไปหาหมอจริง ๆ

“นี่ก็จะมาชวนไปดูเนี่ยแหละ ตอนนี้ว่างแล้วใช่มั๊ย?”

“อืม ประมาณนั้น” ไม่กล้าตอบเต็มปากเพราะที่จริงโดนไล่มา “ว่าแต่ เขาห้ามเจอเจ้าสาวก่อนพิธีไม่ใช่หรอ?”

“จะเป็นไรไป ทีแซนซัสยังไปได้เลย!”

“ห๊า?!!”

“มาเร็ว สึนะ!”

“ดะ เดี๋ยวว ยามาโมโตะคุง!!”

พูดจบก็โดนฉุดให้วิ่งตาม แม้หลายปีมานี่ตัวเองจะสูงขึ้นแล้วก็ตาม แต่เทียบกับหนุ่มนักกีฬาที่แต่เดิมก็สูงกว่าชาวบ้านเขาอยู่แล้วใครจะไปตาม ทันล่ะ! ยังไม่นับว่าตอนนี้เขากำลังป่วยอยู่นะ!!

ไม่ทันไรก็มาถึงบริเวณห้องพักที่ไว้สำหรับแต่งตัว แม้แต่บริเวณนี้ก็ถูกประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวละลานตาสมกับเป็นงานวิวาห์ของ คนระดับบอสในวงการมาเฟีย


“อั๊ก...!” มัวแต่หันซ้ายหันขวาชื่นชมเพลิน ไม่ทันเห็นว่าคนที่จูงมือมาหยุดวิ่งกะทันหันเลยจนหลังอีกฝ่ายปักเข้าเต็ม ๆ

“อ้าว เจ็บหรือเปล่าล่ะนั่น”


...ก็เจ็บน่ะสิ!...หลังของนักกีฬาอย่างนายชนทีอย่างกับโหม่งกำแพง


“จะหยุดก็ส่งเสียงนิดนึงก็ได้นะ ยามาโมโตะ”

“ฮ่า ๆ ๆ โทษที ๆ” มองชายหนุ่มที่หัวเราะกลบเกลื่อนอย่างคาดโทษ นิด ๆ ก่อนมองหาสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายหยุดกะทันหัน แล้วตนก็ต้องเบิกตาค้าง

“อ้าว สึคุง”

“คะ...คะ...เคียวโกะจัง”


หญิงสาวในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวยาวเหนือเข่าดูน่ารักน่าชัง แพรผมสีน้ำตาลอ่อนรวบขึ้นเป็นช่อแซมด้วยเครื่องประดับดอกไม้สีชมพูอ่อน ลำคอเปลือยเปล่าทาบประดับด้วยสร้อยไข่มุกสีครีมไม่ให้ดูโล่งตา แถมช่วงไหล่บางเคลียด้วยปอยผมที่ปล่อยลงมาบางส่วน


....นางฟ้า นี่มัน นางฟ้าชัด ๆ !!...


“กำลังจะเดินไปหาอยู่พอดีเลยล่ะ สึคุง เข้ามาสิ” ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบาง ๆ แค่นี้ก็สวยจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้ว แต่พอเจอรอยยิ้มหวานปานเทพธิดา สึนะเลยถึงกับยืนตะลึงค้าง หน้าแดง อ้าปากพะงาบ ๆ เป็นทูน่าขาดน้ำอยู่อย่างนั้น

“สึนะ เฮ้ สึนะ!!”

“อะ...อะ อะไร?”

“ไม่เข้ามาหรอ?” พอรู้สึกตัวอีกที ทั้งเคียวโกะจัง และ ยามาโมโตะก็เข้าไปในห้องแต่งตัวแล้ว

“อืม มาแล้ว ๆ”



...ไม่ว่าจะกี่ปี เคียวโกะจังก็น่ารักที่สุดนั่นแหละ...น่ารักจนเขาตาพร่า มึนหัวขึ้นมาอีกเลยทีเดียวเชียว!


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“แอะ...แอ๊” เจ้าตัวเล็กบนตักเริ่มดิ้นไปมาเรียกร้องความสนใจเมื่อคนอุ้มชักจะละเลยตนไปนาน

“ชี่ยส์~~ เงียบ ๆ สิจ๊ะ แซคจัง ปะป๊าหม่าม๊ากำลังแต่งงานกันอยู่น้า” เห็นตัวเล็กไม่ยอมว่าง่ายเลยจัดการหยิบขวดนมยัดปากซะ ซึ่งจัดการเด็กน้อยได้อยู่หมัด คุณแม่จำเป็นยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองปรัมพิธีต่อ


“...บัดนี้ ขอประกาศว่าทั้งคู่ เป็นสามี-ภรรยา เชิญจูบเจ้าสาวได้”


“ว้าย ๆ ๆ ๆ ถึงฉากเด็ดแล้ว จุ๊บเลย บอส จุ๊บเลย!”

“แง๊~” ทารกในอ้อมแขนประท้วงอีกครั้ง คราวนี้ขวดนมก็ช่วยอะไรไม่ได้ “ตายแล้วแซคจัง อย่าเพิ่งงอแงตอนนี้สิ จะได้เวลาเจ้าสาวโยนช่อดอกไม้แล้ว”

“ผมช่วยอุ้มให้ก่อนมั๊ยครับ คุณลุซซูเรีย” หันไปมองคนเสนอความช่วยเหลือข้าง ๆ แล้วก็ลังเล “บอกแล้วให้เรียกเจ๊ลุซไงจ๊ะ ว่าแต่จะไหวหรอสึนะจัง ท่าทางเหมือนจะเป็นลมเลย”

“แค่เหนื่อยนิดหน่อยเองครับ” โดนทักอย่างเดิมอีกครั้งก็ยิ้มแหย นี่เขาดูโทรมขนาดนั้นเชียว

“อย่า เลยครับ รุ่นที่ 10 ผมช่วยอุ้มเองดีกว่า!” โกคุเดระที่คอยลอบมองอาการเจ้านายตลอดงานรีบยื่นตัวทำแทน เจออย่างนี้สึนะก็ชักจะหงุดหงิด

“บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ โกคุเดระคุง!” ขึ้นเสียงด้วยความรำคาญอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ลูกน้องคนสนิทถึงกับผงะไปนิด


....ก็มันช่วยไม่ได้นี่ คอยจุ้นจ้านทำนู่นทำนี่แทนเขาอยู่ได้ เขาไม่ได้ขี้โรคขนาดนั้นซะหน่อย รู้ว่าหวังดี แต่ทำเหมือนเขาเป็นตัวไร้ประโยชน์อย่างนี้ เขาไม่ชอบ!....


“รุ่นที่ 10...” โกคุเดระหงอยลงไปทันตา ถ้าเป็นยามปกติสึนะคงจะรีบขอโทษขอโพย แต่ยามนี้เขาดันรู้สึกหงุดหงิดเกินทน ไม่อยากจะเป็นแบบนี้หรอกนะ เพราะยิ่งหงุดหงิดก็ยิ่งปวดหัว


แต่หงุดหงิด ก็คือ หงุดหงิดนั่นแหละ!


“แซคซันคุง มาหาอาสึนะดีกว่านะ” สึนะยื่นแขนออกไปรับหลานตัวน้อย แต่คนอุ้มก็ยังลังเลอยู่ดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายชักจะสีหน้าไม่ดีมากขึ้น ไอคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยขัดกับรอยยิ้มบนหน้านั่น เห็นก็รู้ว่าน่าจะมาจากความเจ็บปวดมากกว่าอารมณ์เสีย

“ผมไม่ทำหลานตกหรอกน่า เจ๊ลุซ!”


อึก...เผลอขึ้นเสียงอีกจนได้ อ้ากก ปวดหัว ๆ ๆ แต่ถึงปวดหัวยังไง แค่อุ้มหลาน เราทำได้อยู่แล้ว!!


“จ๊ะ ๆ ๆ” เจอขึ้นเสียงใส่บ้างเลยต้องจำใจยื่นทารกน้อยให้ แต่ไม่ทันที่สึนะจะรับไป “อ๊ะ โยนดอกไม้แล้ว!”


“กรี๊ดดดดดดดดดด ช่อดอกไม้!!!!”


“เอ๊ะ?!” น้ำหนักในอ้อมแขนไม่มีน้ำหนักอย่างที่ควรจะเป็น สึนะยืนนิ่งในท่ายื่นแขนค้าง เสียงอื้ออึงที่จู่ ๆ ก็ดังลั่น ทำเอาสมองประมวลผลไม่ทันว่าในมือนั่นไม่ใช่เด็กทารก

กลิ่นหอมฉุนเป็นสิ่งเดียวที่เข้ามาในโสตประสาทก่อนโลกทั้งโลกจะเริ่มหมุนติ้ว....

“ว๊ายยย สึนะจัง!”

“รุ่นที่ 10!!!”

“วองโกเล่!”


....แล้วทุกอย่างก็ดับมืด

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออวลไปทั่ว ไม่ต้องลืมตามองก็รู้ว่าตอนนี้เขาคงอยู่โรงพยาบาลในเครือวองโกเล่ แม้ปกติเขาจะไม่ค่อยชอบกลิ่นของโรงพยาบาลก็ตาม แต่กลิ่นสะอาด ๆ นี่ก็รู้สึกดีกว่ากลิ่นฉุนของช่อดอกกุหลาบเมื่อกี้เยอะ


...ช่อดอกกุหลาบ...จริงสิ จำได้ลาง ๆ ว่าขณะกำลังรอรับหลานมาอุ้ม จู่ ๆ ช่อดอกไม้ของเจ้าสาวก็มาหล่นปุใส่แทนซะงั้น จากนั้นก็โดนสาว ๆ รุมออกันจะแย่งช่อดอกไม้ แล้วเขาก็สลบไปเลย


คิดถึงตรงนี้ก็สมเพช ตัวเอง เป็นถึงหัวหน้ามาเฟียแต่มาเป็นลมในงานแต่งงานต่อหน้าผู้หญิงด้วย! อยากจะหมกตัวเองอยู่บนเตียงคนไข้ไม่ไปเจอหน้าประชาชีตลอดชีวิตเลยจริง ๆ


“ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็ลืมตาสิ เจ้าห่วยสึนะ” คำเรียกที่ไม่ได้ยินมานาน คนที่ยังย้ำฉายาในวัยเด็กเขาอยู่เรื่อย ๆ ก็มีอยู่เพียงแค่คนเดียว อาจารย์พิเศษที่ไม่เคยยอมรับเขาซะที

“ขอหลับอีกซักนิดไม่ได้หรอ รีบอร์น ฉันยังปวดหัวอยู่นะ!” ว่าแล้วก็พลิกตัวซุกลงไปกับผ้าห่ม ไหน ๆ ก็ถูกหามมาโรง’บาล ขอถือโอกาสพักผ่อนหน่อยไม่ได้หรือไงกัน

“แกไม่อยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไรหรือไง”

“ก็แค่เหนื่อยเท่านั้นแหละ ทั้งเดือนฉันยุ่งเรื่องงานตลอดนี่นา”

“คิดตื้นจริง ๆ” แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขัดขึ้นมา


ก๊อก ๆ ๆ


“คนไข้รู้สึกตัวหรือยังคะ?”


...คงเป็นพยาบาล ไม่ก็หมอ...สึนะเดา ยังไม่ยอมลืมตาตื่นโดยดี


รีบอร์นพยักหน้า คุณหมอสาวเลยเดินเข้ามาเช็คอาการร่างเล็กที่ทู่ซี้หลับตาอยู่อย่างนั้น


“คุณซาวาดะคะ ตื่นขึ้นมารับยาก่อนนะคะ แล้วค่อยนอนต่อ”


ยา?... คงเป็นยาแก้ปวดหัว


“ก็ได้ ๆ” เจอคุณหมอเรียกให้ตื่น เลยต้องยอมลืมตาลุกขึ้น แต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นถาดตรงหน้า “นี่มันอะไรเนี่ย!!”
บนถาดแสตนด์เลสวางเม็ดยาหลากสีซึ่งมีไม่ต่ำกว่า 5 เม็ด แค่แก้ปวดมันต้องกินอะไรเยอะแยะขนาดนี้เลยหรอ?!

“ทำไมมันเยอะอย่างนี้ ผมแค่ปวดหัวเองนะ!”

“สภาพร่างกายของคุณซาวาดะตอนนี้หลีกเลี่ยงยาแก้ปวดจะดีกว่า แต่ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ หมอก็จะจ่ายยาพาราให้ ส่วนพวกนี้เป็นวิตามินต่าง ๆ กับยาบำรุงครรภ์ค่ะ” คุณหมอสาวคนสวยแย้มยิ้มหวาน แต่ตัวคนไข้กลับหน้าซีดเผือด


“ยา... ยา...เมื่อกี้ว่ายาอะไรนะ?!” ...บำรุงครรภ์? นี่เขาฟังผิดใช่มั๊ย? ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนเยี่ยมคนเดียวในห้องก็ชักสังหรณ์ใจไม่ดี


“ยาบำรุงครรภ์ค่ะ ตายจริง คุณรีบอร์นยังไม่ได้บอกหรือคะ?” สึนะหันขวับไปมองอาจารย์สอนพิเศษทันที ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ เห็นแล้วสึนะยิ่งหน้าซีด

“งั้นหมอบอกเองเลยละกันนะคะ ยินดีด้วยค่ะคุณซาวาดะ ตอนนี้คุณท้องได้ 2 เดือนแล้วค่ะ”

“ทะ...ท้อง...” นี่เขาฟังไม่ชัดใช่มั๊ย? หมอคงพูดว่าท้องอืดมากกว่า


....ท้องอืด 2 เดือนเนี่ยนะ?....แล้วยังคำว่า ‘ครรภ์’ นั่นอีก


บ้าน่า...จะเป็นไปได้ยังไง


“ผมเป็นผู้ชายนะ!” ใช่ เขาเป็นผู้ชาย ถึงจะไม่หล่อล่ำมาดแมนนัก แต่ก็ผู้ชายทั้งแท่งนะ!! ไม่มีมดลูก มันจะท้องได้ยังไง?!


นี่มันล้อเล่นกันใช่มั๊ย?


ใช่มั๊ย?!!

“รีบอร์น!!!!” เรื่องเป็นไปไม่ได้แบบนี้ ตัวการก็มีแค่คนนี้คนเดียวนี่แหละ “หมายความว่าไงน่ะ รีบอร์น? นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน ฉันไม่ขำไปด้วยนะ!”

“แล้วฉันจะให้หมอมาหลอกแกเล่นเพื่ออะไร”

“จะไปรู้นายหรอ แต่ไหนแต่ไหนมานายก็ชอบเห็นฉันเป็นของเล่นแก้เบื่อประจำ” สึนะทำหน้ามุ่ยแก้มป่องงอนเหมือนเด็ก ๆ โชคดีที่เจ้าตัวแม้อายุจะเลยเลข2 แล้วแต่หน้ายังเบบี้เฟซ เลยทำแล้วไม่น่าเกลียด


“อย่างที่คุณรีบอร์นพูด ดิฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคะคุณซาวาดะ จะดูผลตรวจยืนยันก็ได้นะคะ”


“ผลตรวจมันก็ปลอมแปลงได้...” ถึงยังไงเขาก็ไม่เชื่อ! จะให้เชื่อได้ยังไง ผู้ชายที่ไหนเขาท้องกัน?

“แล้วแซคซันหลานแก เป็นลูกใคร” เหมือนจะล่วงรู้ความคิดของลูกศิษย์ จึงเอ่ยถึงหลานชายที่เจ้าบ้านทั้งรุ่นที่แล้วและรุ่นปัจจุบันของวองโกเล่ กำลังเห่อนักหนา



....ลูกของแซนซัส กับ .....



“….สควอลโล่”


ฟังไม่ผิดหรอก ลูกของแซนซัส กับ สควอลโล่!!


เรื่องมันมีอยู่ว่า หลังจากจบเรื่องราวบาดหมางระหว่างวองโกเล่ และมิลฟีโอเร่ โลกมาเฟียกลับมาสงบสุขเท่าที่จะสงบได้อีกครั้ง

ทว่า นั่นไม่ได้รวมถึงสภาพร่างกายของบอสใหญ่วองโกเล่ รุ่นที่ 9 ซึ่งสุขภาพได้ทรุดลงไปมาก ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครั้งศึกชิงแหวน ดังนั้น ทันทีที่ซาวาดะ สึนะโยชิ บรรลุนิติภาวะ รุ่นที่ 9 ก็ได้รีบสละตำแหน่ง ถอนตัวไปอยู่คฤหาสน์ส่วนตัวแถบชนบทตามประสาคนแก่

และด้วยความเป็นคนชราอยู่ตัวคนเดียว จึงนึกอยากจะมีหลานมาเป็นเพื่อนเล่น รุ่นที่ 9 เลยได้ยื่นคำขาดให้แซนซัสบุตรชายบุญธรรมเพียงคนเดียวว่า ถ้าไม่ได้เห็นหน้าหลานก่อนตาย จะตัดแซนซัสออกจากกองมรดก

เพราะไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนและไม่อยากเสียขุมเงินขุมทองไป แซนซัสจึงยอมเปิดเผยว่าตัวเองเป็นเกย์และคบกับสควอลโล่อยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความอยากอุ้มหลานของรุ่นที่ 9 ลง แถมยังจัดการสั่งให้ทีมนักวิทยาศาสตร์ทั้งหมดของวองโกเล่คิดค้นยาแปลงเพศ ขึ้นมา แล้วดันทำได้ซะอีก เรื่องราวหลังจากนั้นก็คงพอเดาได้กัน


บทสรุปคือ รุ่นที่ 9 ได้หลานชายสมใจชื่อ “แซคซัน”


ถึงร่างกายจะเป็นหญิงแล้ว ทว่าในบัตรประชาชนยังคงเป็นชาย แม้จดทะเบียนไม่ได้ แต่เพื่อไม่ให้น่าเกลียด หลังคลอดแซคซันแล้ว รุ่นที่ 9 จึงได้จัดพิธีแต่งงานให้ทั้งคู่ขึ้น

เขา ซาวาดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นปัจจุบัน จึงได้รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพจัดงานแต่งงานให้แซนซัสซึ่งฐานะถือว่าเป็นลูก น้องตน เป็นเหตุให้วิ่งวุ่นจนสภาพร่างกายทรุดโทรมอยู่อย่างนี้


“แต่นั่นเพราะสควอลโล่เป็นผู้หญิงแล้วนี่!” เพื่อความแน่ใจ สึนะเลยสำรวจร่างกายตัวเอง ...ข้างบนไม่มี ข้างล่างไม่หาย...


ยังไงก็ผู้ชาย!!


“นายจำวันเกิดแซคซันได้มั๊ย?” วันเกิดแซคซันตรงกับวันปีใหม่พอดี ทางวองโกเล่เลยจัดปาร์ตี้กันใหญ่โตมีการเชิญแฟมิลี่พันธมิตรมากหน้าหลายตามา ร่วมงาน ตลอดเวลางานเขาถูกบอสต่างแฟมิลี่ชวนดื่มนับไม่ถ้วน รายละเอียดตลอดงานเขาเลยจำได้เลือนลาง

“จำ...เอ่อ...จำได้สิ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ?”

“พอดีฉันไปเจอยาเปลี่ยนเพศในห้องทดลองของจางนีนี่เลยเอามาใส่แก้วเหล้าแก”

“นี่นายจะให้ฉันเป็นผู้หญิงงั้นเรอะ!!!” สึนะอ้าปากค้าง รีบอร์นยักไหล่แบบไม่แคร์

“แต่นายก็ไม่ได้เป็นใช่มั๊ยล่ะ ตอนหลังได้รู้จากจางนีนี่ว่ามันเป็นแค่รุ่นทดลอง ฉันเลยนึกว่ามันคงไม่มีอะไร ที่ไหนได้ มันดันไปสร้างมดลูกจำลองขึ้นมา ก็เหมือนภาพลวงตาของมุคุโรที่สร้างอวัยวะภายในให้โคลมล่ะนะ....” จากนั้นรีบอร์นก็ร่ายยาวอีกสองสามประโยค แต่สึนะไม่รับรู้เพราะนิ่งแข็งเป็นรูปปั้นไปแล้ว


มดลูกจำลอง...มีมดลูก งั้นก็ท้องได้...


ท้อง....ท้อง........


ท้อง!!!


“แล้วใครเป็นพ่อเด็กล่ะ!”

“เรื่องนั้นนายน่าจะรู้เองนะ” ถึงตรงนี้สึนะก็หน้าแดงสลับซีด


....ปัญหาคือเขาไม่รู้น่ะสิ!....


“ฮือออออออ รีบอร์นบ้า สุดท้ายแล้วก็เพราะนายจริง ๆ ด้วย!!!” ร่างเล็กร้องไห้โฮ ตีโพยตีพายราวโลกจะแตก แต่นี่มันร้ายแรงกว่าโลกแตกเสียอีก


เขาท้อง


เขาท้อง


เขาท้อง!!!


“ใจเย็น ๆ ค่ะคุณซาวาดะ ถ้าเครียดมากจะกระเทือนลูกในท้องนะคะ”


จะย้ำทำไม๊!


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!” สึนะกรี๊ดลั่นได้ยินทั้งโรงพยาบาล คุณหมอสาวถึงกลับหน้าเครียด ...ห่วงอย่างเดียวคือเด็กในท้อง

“ใจเย็นค่ะ คุณซาวาดะ เดี๋ยวเด็กในท้องจะ!!”

“หุบปาก หุบปาก หุบปาก!!!”

“คุณซาวาดะ!”

“เฮ้อ....”


แล้วในห้องพักหมายเลข 27 ก็วุ่นวายไปพักใหญ่ ๆ เลยทีเดียว


++++++++++++++++++++++++++++++++++