~*~Sakura Garden~*~[The Garden of Fantasy]

Title : This is a FAMIGLIA!

Author : O.H.R HuSTsU

Category : Romance

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!

Pairing : 8727 / 6927 / 1827 / XS / 10051 / 8059 / RD / LamboFuta

Rate : PG-15 > NC-18

Warning : Mpreg


Notice :

1. เรื่องนี้คนเขียนลำเอียงประแจอย่างตั้งใจ

2. สึนะเรื่องนี้เอาท์คาแรคเตอร์สุดกู่แต่มีสาเหตุ

3. อย่าหาสาระกับเรื่องนี้เพราะมันไม่มี

4. อย่าหาความสนุกจากเรื่องนี้เช่นกัน เพราะคนแต่งเองก็ไม่มั่นใจในฝีมือ

  Chapter 6 : การแข่งขันนอกสถานที่

   เป็นอีกวันที่ท้องฟ้าอิตาลีเรียกได้ว่าสดใส ทว่าใจกลางสวนสวยแสนร่มรื่นของคฤหาสน์วองโกเล่ กลับมีกลุ่ม ๆ หนึ่งซึ่งไม่ได้นำพากับความแจ่มใสของสภาพแวดล้อมนั้นเลยซักนิด

ท่ามกลางบรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหล่าสมาชิควงในของแฟมิลี่ที่ยังคงเหลืออยู่ในคฤหาสน์ อันได้แก่ จางนีนี่ ฟูตะ แรมโบ้ อี้ผิง โชอิจิ บาจิล ต่างลอบมองหน้ากันไปมา ฮิบาริที่แม้จะนั่งนิ่งตีหน้าเฉย ทว่าก็สามารถดูออกได้ว่ากำลังลำบากใจ ส่วนมุคุโรที่ยิ้มหน้าแหยนั้น ไม่พูดอะไรก็ดูออก มีเพียงสปาน่าที่คงสภาพความนิ่งเฉยไว้ได้โดยไม่มีใครรับรู้ความคิดที่แท้ จริง

ทั้งนี้ทั้งนั้น จะไม่ขอกล่าวถึงเบียคุรัน ที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นร่วมวงด้วย ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับแฟมิลี่นี้เลยซักนิด

สายลมร้อนพัดผ่านไปอีกระลอกยังความหนาวยะเยือกให้หลายคนอีกครั้งเมื่อต้น เหตุความกระอักกระอ่วนยังคงถือไพ่ใบสุดท้ายเงียบนิ่งต่อ เจ้าตัวซึ่งนั่งก้มหน้าทำให้ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าภายใต้ปอยผมยาว แต่ถ้าจะให้เดา สีหน้าที่เจ้าของผมฟูกำลังแสดงอยู่ คงไม่ใช่ความยินดีเป็นแน่


“สึนะโยชิ...” พอสปาน่าส่งเสียงเรียกสติ ร่างเล็กจึงยอมทิ้งไพ่ใบสุดท้ายลง


“ฮ่า ๆ ๆ” จู่ ๆ ก็หัวเราะร่าเล่นเอาคนรอบข้างสะดุ้งเป็นทิวแถว “ฮ่า ๆ ๆ สลาฟอีกแล้วสินะ” แม้จะพูดกลั้วหัวเราะ ทว่ากลับทำให้คนในวงไพ่เหงื่อตกยิ่งกว่าเดิม ...เห็นก็รู้ว่าฝืน...

แต่จะให้ทำไงได้ ก็ใครใช้ให้บอสวองโกเล่เล่นไพ่ไม่เก่งขนาดเป็นสลาฟ 10 ตารวดแบบนี้ล่ะ!


“เอ่อ... เปลี่ยนเกมกันดีมั๊ยครับ เล่นสลาฟต่อกันมาสิบรอบแล้วน่าเบื่อแย่” ฟูตะเอ่ยความเห็น หวังเปลี่ยนบรรยากาศ ...สรุปว่ามันแพ้ตั้งแต่ตาแรกยันตาสุดท้ายเลยสินะ....


“งั้นเล่นป้อกเด้งกันมั๊ยครับ?” จางนีนี่ เจ้าพ่อวงไพ่ประจำวองโกเล่เสนอ โดยมีเหตุผลว่า ป้อกเด้งมันง่ายที่สุดรองจากอีแก่


“นี่มันก็ใกล้เที่ยงแล้ว ผมว่าเรามานั่งพักสบาย ๆ กันดีกว่าครับ” บาจิลว่าบ้าง ไม่ทำอะไรเลยนั่นแหละ เป็นการดีที่สุด “เดี๋ยวผมจะเข้าไปบอกพ่อครัวให้เตรียมอาหารกลางวันสำหรับออกมาทานที่สวน ด้วย”


“งั้นบอกพ่อครัวด้วยนะบาจิลคุงว่าฉันอยากกินพิซซ่า” สึนะโยชิสั่งก่อนเลขาคนสนิทจะลุกเดิน


“ได้ครับ มีใครอยากได้อะไรเป็นพิเศษอีกไหมครับ?”


“ถ้าอยากทานพิซซ่า ผมว่าเราออกไปทานที่ร้านประจำกันดีไหมครับ? วันอากาศดี ๆ อย่างนี้มันน่าออกไปเดินเที่ยวเล่นข้างนอกมากกว่า”


“หึ ฉันไม่อยากออกไปเป็นฝูง...” ไม่ทันที่ฮิบาริจะพูดค้านจบ เสียงใสของร่างเล็กข้าง ๆ ก็ร้องขึ้นมาอย่างยินดี


“ว้าว! ความคิดดีมากมุคุโร” สึนะโยชิตาวาวเมื่อได้ยินคำว่าออกไปข้างนอก ช่วงยุ่ง ๆ เรื่องงานแต่งงาน แม้จะได้ออกข้างนอกบ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงเรื่องงาน นอกนั้นก็จะได้อยู่ในคฤหาสน์จัดการเรื่องเอกสาร พอจบงานแต่ง กะจะเที่ยวเล่นให้หนำใจเสียหน่อย ก็ดันมาเจอเรื่องท้องนี่อีก

4-5 วันมานี้ อย่าว่าแต่ออกไปข้างนอกเลย แค่สวนเองเขาก็เพิ่งได้รับอนุญาตให้ออกมานั่งเล่นได้วันนี้ เพราะทุกคนโดยเฉพาะฮิบาริซังกลัวว่าออกไปตากแดดตากลมแล้วจะไม่สบายเอา จนเขาสงสัยว่าตัวเองท้องหรือเป็นธาลัสซีเมียกันแน่


“จะว่าไปเราก็ไม่ได้ไปร้านนั้นนานเหมือนกันนะ คิดถึงพิซซ่าชีสล้วนของที่นั่นจริง ๆ คุณเห็นว่ายังไงครับ ฮิบาริซัง สปาน่าซัง” ร่างเล็กหันไปยิ้มร่าถามความเห็นกับสองหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตมองอย่างมีความหวังเหมือนจะจิกบังคับกลาย ๆ ด้วยซ้ำ เจอแบบนี้ฮิบาริถึงกับสะอึก


“ตาม...ตามใจนาย” ผู้พิทักษ์เมฆาตกปากยอมอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะเกลียดการรวมฝูง แต่เพื่อนภาน้อยสุดท้ายก็ต้องยอม ที่มานั่งเล่นไพ่นี่ด้วยก็เหมือนกัน เพราะสึนะโยชิมาชวนยิก ๆ หรอก “แต่ฉันขอสั่งมีทสุพรีม”


“โอเคครับ! แล้วสปาน่าซังล่ะ?” ชายหนุ่มผมทองไม่ตอบโดยทันที แต่กลับเหลือบตามองหัวหน้าฝ่านเทคโนฯที่นั่งห่างออกไป


“ไปสิ สปาน่า” โชอิจิจับสายตาเพื่อนได้เลยช่วยออกความเห็น “นาน ๆ จะมีโอกาสออกไปนอกคฤหาสน์ที”


“เอางั้นหรอ...”


สึนะโยชิมองสปาน่าและโชอิจิสลับไปมา


“มีอะไรกันหรือครับ?” ถามเสียงเรียบ ไม่รู้ตัวเลยว่าหัวคิ้วเริ่มขมวดปม แต่คนอื่น ๆ ในวงนี่สิ ชักจะหวั่น ๆ


“งานน่ะ” สปาน่าตอบด้วยเสียงราบเรียบเช่นกัน แต่นั่นเป็นเสียงยามปกติของเจ้าตัว “ถ้าโชอิจิว่างั้น จะไปก็ไป”


“ถ้าไม่อยากไปก็ได้นะครับ...” สึนะโยชิกอดอก ท่าทางไม่เชื่อเต็มที่... ก็ถ้าเรื่องงาน เขาที่เป็นหัวหน้าทำไมถึงไม่รู้...


“เธอชวนทำไมจะไม่อยากไปล่ะ” ถึงอย่างนั้นสปาน่าก็ไม่กระเทือน ชายหนุ่มเอื้อมมือลูบหัวฟูนุ่มอย่างที่ชอบทำประจำ เท่านั้นบอสร่างเล็กก็ยิ้มออก พวกที่เหลือพากันลอบถอนหายใจ


“โอเค งั้นตกลงตามนี้นะครับ” สึนะโยชิประกบมือยิ้มกว้างเมื่อทุกอย่างตกลงเป็นที่เรียบร้อย “งั้นผมไปแต่งตัวล่ะ บาจิลคุง ฝากเธอเตรียมรถด้วยนะ”


“ครับ”


“อ้อ ลืมไป” ร่างเล็กหันกลับมาก่อนจะทันได้ก้าวไปไหน


“ทริปนี้ฉันขอไปกับ มุคุโร่ ฮิบาริซัง และสปาน่าซังเท่านั้นนะ!” ว่าเสร็จก็วิ่งแผลวหายไปโดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของฮิบาริที่บอกไม่ให้ วิ่งเดี๋ยวจะหกล้ม สามหนุ่มที่มีนัดกับบอสก็ลุกขึ้นเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง ทิ้งที่เหลือให้นั่งเบิกตาค้าง



.....ให้ไปกันแค่ 4 คน.....มันก็แย่น่ะสิ.......

++++++++++++++++++++++++++++++++


   ร่างบอบบางร้องเพลงหงุงหงิงอยู่หน้ากระจกอย่างอารมณ์ดี สึนะโยชิหันซ้ายหันขวาตรวจเช็คเสื้อผ้าว่าเรียบร้อยเข้าที่หรือยัง ปกติเขาไม่ใช่คนชอบแต่งตัวเท่าไหร่ แต่นาน ๆ ที จะได้ออกไปเที่ยวพร้อมกับคนรักทั้งที ก็เลยขอทำตัวเจ้าสำอางซักวัน


“สึนะโยชิคุง เสร็จหรือยังครับ” มุคุโรเคาะประตูเรียกร่างเล็กที่หายไปในห้องแต่งตัวกว่าครึ่งชั่วโมง


“อื้อ เสร็จแล้วล่ะ” มองตัวเองในกระจกเป็นหนสุดท้าย


“ขอโทษที่ให้คอย---” สึนะโยชิเบิกตากว้างพูดอะไรไม่ออกไปขณะเมื่อเห็นคนรักทั้งสามที่นั่งคอยอยู่ ในห้องนอน เขารู้ดีว่าทั้งสามคนนั้นหน้าตาดีแค่ไหน แต่พอมาแต่งองค์ทรงเครื่องในชุดลำลองแบบนี้แล้ว มันทำให้เขาถึงกับอึ้ง


“ว้าวววว!!” ได้สติปุ๊ป ร่างเล็กก็วิ่งไปสำรวจ จับ ๆ เสื้อผ้าของแต่ละคน ฮิบาริซังที่ปกติชอบใส่ชุดเป็นทางการ คราวนี้กลับใส่เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีม่วงอ่อนคลุมทับด้วยเสื้อปกเชิ๊ตสีดำ เข้าคู่ด้วยกางเกงแสล๊คสีดำ ดูเรียบง่าย สบาย ๆ

ส่วนมุคุโร่ที่แต่งแนวฉูดฉาดยังไง ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น เพียงแค่หนนี้ หนุ่มผมน้ำเงินเปลี่ยนจากเสื้อคลุมหนังแขนยาวเป็นแขนสั้นคลุมทับเชิ้ตขาว ใส่คู่กับกางเกงขายาวสีดำประดับโซ่พะรุงพะรัง

ทว่าที่น่าทึ่งที่สุดก็คือสปาน่าซัง นอกจากชุดทำงานกับเสื้อเชิ้ตธรรมดาแล้ว เขาไม่เคยเห็นคน ๆ นี้ใส่อย่างอื่นเลย แต่วันนี้ เจ้าตัวใส่แจ็คเก็ตฮู้ดสีดำเพิ่มกับกางเกงยีนส์ แม้จะมีแค่นี้แต่ก็เพียงพอให้เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำ


“หล่อสุด ๆ ทุกคนเลยครับ!” สึนะโยชิโพล่งชมไปตรง ๆ ...แอบเห็นฮิบาริซังหน้าแดงด้วยแฮะ


“ก็เป็นเดทกับสึนะโยชิคุงทั้งทีนี่ครับ ก็ต้องเต็มที่กันหน่อย”


“ว่าแต่นั่นแต่งตัวอะไรของเธอ สึนะโยชิ” หลังจากหายอายแล้วฮิบาริก็ไม่รอช้าบ่นใส่


“เอ๋? มันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอครับ” ฮู้ดแขนกุดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรนี่นา


“ฮิบาริหมายถึงเธอใส่น้อยไปน่ะ” เพราะมีความเห็นเดียวกัน สปาน่าจึงตีความออก


“แต่นี่มันหน้าร้อนนะครับ เขาก็แต่งแบบนี้กันเยอะแยะ”


“ใช่ครับ ผมว่าสึนะโยชิคุงแต่งแบบนี้ก็น่ารักดีออก” มุคุโร่เข้าข้างคนตัวเล็ก ก็มันมีโอกาสได้เห็นบอสวองโกเล่ในชุดน่ารัก ๆ อย่างนี้บ่อยเสียเมื่อไหร่


“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าสภาพร่างกายของเธอตอนนี้มันไม่ปกติน่ะ หา...”


“ผมไม่ได้ป่วยหนักซะหน่อยครับ ฮิบาริซัง”


“เอาล่ะ ๆ” สปาน่าพูดขึ้นพร้อมกับเอาเสื้อคลุมแขนสั้นตัวยาวอีกตัวยื่นส่งให้ ...ไม่รู้ว่าลุกไปหยิบมาตอนไหน “ใส่เสื้อคลุมทับอีกตัวแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ ฉันชักจะหิวแล้วสิ เรารีบไปกันเถอะ”


“ก็ได้ครับ” สึนะโยชิยอมรับเสื้อคลุมมาใส่ ...จะว่าไปสปาน่าซังก็ตาถึงไม่เลว


“เดี๋ยว สึนะโยชิ”


“อะไรอีกครับ ฮิบาริซัง” ไม่ยอมตอบเป็นคำพูด แต่มือใหญ่กลับเอาหมวกตบปุ๊ปลงบนศีรษะคนเริ่มหงุดหงิดแทน


“ใส่หมวกกันแดดซะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” อธิบายเท่านั้นก็เดินลิ่วนำไป


“อ่ะ...ครับ”


“จริง ๆ เล๊ย เป็นคนที่ชอบใช้กำัลังไม่เปลี่ยน” มุคุโรเดินมาหยิบหมวกที่วางลวก ๆ เมื่อกี้มาจัดทรง แล้วจัดการสวมให้ร่างเล็กใหม่ดี ๆ


“ก็ฮิบาริซังนี่นา....” สึนะคลำหมวกผ้าปีกกว้างบนหัว ความรู้สึกหงุดหงิดเมื่อครู่หายเป็นปริบทิ้ง “ขอบคุณที่จัดหมวกให้นะ มุคุโร”


“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นหอมแก้มผมแทนได้ไหมครับ?” แม้จะคุ้นกับนิสัยของหนุ่มสายหมอกแล้วแต่ก็อดอายม้วนไม่ได้


“บ้า...” ผลักหน้าทะเล้นออกไปไกล ๆ ก่อนจะวิ่งตามฮิบาริซังไปอีกคน



....ให้ตายสิ สามคนนี้..... จะทำให้เขาหวั่นไหวไปถึงไหนนะ!!!


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ขนาดนี่ยังไม่ออกจากคฤหาสน์เลยนะรีบอร์น จะไหวหรอ...” ฟูตะกระซิบถามที่ปรึกษาแฟมิลี่หลังจากแอบฟังเหตุการณ์ในห้องของสึนะ


“ถ้าตามไปเจ้าสึนะมันก็วีนพอดีน่ะสิ แล้วพวกแกไปเป็นพรวนแบบนี้ คิดหรอว่าสึนะมันจะไม่รู้ตัว” รีบอร์นปรายตามองกลุ่มดูแลบอสเฉพาะกิจที่ก้มหลบตากันเป็นแถว ...นี่พวกมันคิดกันจริง ๆ หรือไงว่าฝูงใหญ่ขนาดนี้ใครจะไม่สังเกต


“ผมว่าแบบนี้ก็ดีนะครับ ปล่อยให้สามคนนั้นได้พิสูจน์ตัวเองด้วย” โชอิจิยกเหตุผลเข้าว่า “ สามวันมานี้พวกเราเข้าไปแทรกกลางพวกเขาตลอด มันช่วยเรื่องสภาพอารมณ์ของสึนะโยชิคุงก็จริง แต่มันไปลดโอกาสสร้างความประทับใจต่อคุณอิเอมิสึด้วย อย่าลืมนะครับ ว่าผลแพ้ชนะขึ้นอยู่กับความเห็นของคุณอิเอมิสึ”


“นั่นสินะ...” ที่พูดมาก็ถูก... แต่กลัวว่า ปล่อยไปตามลำพังแล้ว จากสร้างความประทับใจจะกลายเป็นทำลายเอาน่ะสิ


“ไม่ต้องห่วงหรอก” รีบอร์นกอดอก ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถ้าฉันไม่มั่นใจอะไร ฉันไม่ทำหรอกน่า”


"อืม ก็ได้ ถ้านายว่างอย่างงั้น"

รอยยิ้มแบบนั้นของฮิตแมนอันดับหนึ่ง พวกเขาต่างรู้ความนัยดี



....ว่ารีบอร์นมีแผนเรียบร้อยแล้ว....

 

 

 

 

 

roseline  - ก็ประแจเขาเป็นผู้ใหญ่นี่นา...เลยต้องว่านอนสอนง่าย ตอนแต่งเค้าไม่ได้หิวนา...แต่ไม่รู้ทำไม คิดออกอยู่เรื่องเดียว ฮ่า ๆ ๆ ( หรือเป็นจิตใต้สำนึก? )

 

 ปล. เห็นด้วย ลูกเขยแต่ละคนมันสุด ๆ ทั้งนั้น แต่ที่จริง มันก็(รั่ว) สุด ๆทั้งแฟมิลี่นี่หว่า!

 

 

fluck   - ก็ดีทั้งสามนี่นา ทิ้งใครคนใดคนหนึ่งไป เสียดายแย่

 

 

[Joey]I'm the tutor home Reborn  - ก็เขาหล่อนี่นา อดไม่ได้ที่จะลำเอียง

 

 

-PK->   -  เอิ่ม... ชั้นยังไม่รู้เลยแกว่าสัตว์น้ำอีกตัวของแกจะได้มีบทหรืออเปล่า... เอาโลมากับทูน่าไปก่อนเนอะ

               นั่นสิ ไม่แพ้ง่าย ๆ หรอก จั่วหัวไว้ทั้งที เพียงแต่จะทำยังไงให้พ่อตาใจอ่อนเท่านั้นแหละ

 

 

OniYasi_P  - ใช่ 4 P ไม่ดีตรงไหน แม่ยกเขาชอบเนอะ อิอิ